શબ્દશઃ

વરસે અનરાધાર,

કોરૂંધાકોર દિલ-

આજ ભીંજાયું ને,

સર્જાયું મેઘધનુષ્ય.

૨૬.૭.૨૦૦૭, ગુરુવાર, અમદાવાદ.

સંબંધનો ભાર છે મણ,

તૂટતા લાગે પણ ક્ષણ;

જીવન તો છે બસ પળ,

કો’ક વાર હવે તો મળ !!

૫.૮.૨૦૦૭, રવિવાર, અમદાવાદ.

જઇશ નહિઁ

આવું સન્મુખ

નિકટ એટલું જ

થઇ વિમુખ

શકું તુજથી

નિકટ એટલું જ રહેવું કે દૂર જઇ શકાય
અને દૂર એટલું જ રહેવું કે નિકટતા કેળવાય.

૧૯.૮.૨૦૦૭, રવિવાર, અમદાવાદ.

“ખાલી જગ્યા પૂરો.”

કૌંસમાં ક્યારેક તો મળે એવો વિકલ્પ,

કે વિરોધાર્થી નહિંને સમાનાર્થી હોય.

તફાવતનાં મુદ્દા તો ઘણાં-

ક્યારેક જોડકાં પણ,

આડાઅવળાં નહિં સીધેસીધાં મળે.

ટૂંકનોંધમાં લખું નિબંધ અને

નિબંધમાં લખું ટૂંકસાર.

ગણિતનું પેપર છોડી દઉંને,

વિજ્ઞાનમાં કરું નવી શોધો.

ભમું ભૂગોળનાં નકશા- દોરવાને બદલે,

રચું નવો ઇતિહાસ- ગોખવાને બદલે.

હું જ લખું ને હું જ તપાસું ઉત્તરવહી,

રહી તટસ્થ,

કે ખુદા પણ કરે સહી.

૨૧.૮.૨૦૦૭, મંગળવાર, અમદાવાદ.
હરપળ જિઁદગી એક કસોટી લઇને આવે છે,
અને પછી ઝુરે છે માત્ર ખાલીપો………..

પ્રશ્નપત્રમાં,
“ખાલી જગ્યા પૂરો” માં,
કૌંસમાં વિકલ્પ પણ હોય છે.
પણ જિઁદગીનાં પ્રશ્નપત્રમાં વિકલ્પ ક્યારેય નથી હોતા,
અને કોઇ તર્ક પણ……
બસ, હોય છે માત્ર અને માત્ર ખુદાની સહી.
એ જ પરિક્ષક. એ જ નિરિક્ષક.  એ જ શુભેચ્છક?!!