શબ્દશઃ

સહેજ કંકુ,થોડાં ચોખા અને બે-ત્રણ રાખડી.
(ખબર નહિઁ એને કેવી ગમે?) કાગળમાં વળી ચાર-પાંચ
લીટી લખી પણ કાઢ્યું. ફટાફટ બધું કવરમાં બીડી,
post-officeમાં જઇ letter-boxમાં કવર નાંખ્યું.
અને અચાનક કોઇએ મારો હાથ પક્ડ્યો.

“અરે… ઊભી તો રહે, એવી તો શી ઉતાવળ છે?
રાખડી તો બાંધતી જા…. કેમ, ભૂલી ગઇને,
મોં પણ મીઠું ના કરાવ્યું ?! ok, ok, પણ તારી gift તો !!
ક્યાંય નથી ગયો હું,અહીં જ તો છું,તારા દિલમાં….
તારી આંખોમાં………”

પણ કહી દીધું મેં એને,”જા…. નથી બાંધવાની
તને રાખડી. નાનો હતો ત્યારથી અંચઇ કરતો,
તો હજુ પણ….
દર વરસે કહે છે,કે આ બળેવ પર આવીશ અને
આવતો જ નથી. હા, ક્યાંય નથી ગયો તું,
અને તો પણ રોજ શોધું છું તને-
તારા અસ્તવ્યસ્ત રહેતાં પુસ્તકોની વચ્ચે,
જે કેદ છે તારા કબાટમાં બે વરસથી……
તારી જૂની સાયકલ રો…જ પપ્પા લૂછે છે.

અને મમ્મી તો-
હા વસે છે, તું એની આંખોમાં પણ પછી રોજ,
આંસુ બનીને ટપકે છે.ક્યારેક મળી જાય છે તું મને,
પેલા ટેડીબેરની આંખમાંથી ડોકિયાં કરતાં આપણાં
બાળપણમાં અને એને વ્હાલ કરતાં કરતાં પાછો
યાદ આવે છે તું આંસુ બનીને……..
૨૫.૮.૨૦૦૭, શનિવાર, અમદાવાદ.