શબ્દશઃ

સૂર્યોદયની આશમાં ઊગતો રહ્યો,
સૂર્યમુખી જયમ પછી ઝૂકતો રહ્યો.

સંબંધોના મૃગજળમાં ડૂબતો રહ્યો,
કિનારે એમ કળણમાં ખૂંપતો રહ્યો.

ચાંદનીના તાપમાં તપતો રહ્યો,
પડછાયાને છાંયાનું પૂછતો રહ્યો.

રણમાં કો’ ઝાડવાંને શોધતો રહ્યો,
મંઝિલને વિસામાનું કહેતો રહ્યો.

શબ્દોના ઝાકળમાં વહેતો રહ્યો
કાળના એ પ્રવાહને સહેતો રહ્યો.

૨૪.૯.૨૦૦૭, સોમવાર, અમદાવાદ.

એકલતાની  ભીડે  ટોળું  શોધે,
તારી યાદોના બસ પડઘા જ મળે.

ઝીલી આખો દરિયો આંખો વરસે,
કોરાધાકોર  વળી  સપના તરસે.

છું કેક્ટસ ન વસંત ન પાનખર નડે,
વરસે જો ઝાકળના  બિંદુ જ  અડે.

ચાહું બસ કે મંઝિલ હમસફર બને,
સફર કદી તો થોડી આસાન  બને.

ન કલમ કે શાહી ન શબ્દો કે છંદો,
ગઝલ લખે દિલ આંસુ કાગળ સારે.

૫.૧૧.૨૦૦૭,   સોમવાર,   અમદાવાદ.

પ્રાણ બની શ્વસે મુજમાં તું,
આ શ્વાસોચ્છવાસે વિસરું કેમ?

અક્ષિતારક બની દ્રશ્ય મુજમાં તું,
આ પાંપણના પલકારે વિસરું કેમ?

શબ્દો બની હૃદય મહીં સ્ફુરે તું,
આ ગઝલના સથવારે વિસરું કેમ?

જિંદગી બની ક્ષણે ક્ષણ જીવે તું,
આ મોત ના આવે તો વિસરું કેમ?

૨૦.૯.૨૦૦૭,   ગુરુવાર,   અમદાવાદ.

સૂર્યોદયથી સૂર્યાસ્ત સુધી હાંફતી આ જિંદગી
કદીક મધ્યાહ્ને શ્વાસ લેવા મથતી આ જિંદગી
 
વસંતમાં વૈશાખી વાયરે બળબળતી આ જિંદગી
કદીક પાનખરે વસંત જેમ પાંગરતી આ જિંદગી
 
શબ્દોની આંટીઘૂંટીમાં શોરબકોર કરતી આ જિંદગી
કદીક ગુલ્મહોરની ડાળીએ ટહુકતી આ જિંદગી
 
મૂશળધાર વરસાદે ભીઁજાતી,તરસી આ જિંદગી
કદીક મૃગજળે પ્યાસ બૂઝવતી આ જિંદગી
 
કિનારે આવી મોજાં જેમ અટવાતી આ જિંદગી
કદીક મઝધારે મંઝિલને શોધતી આ જિંદગી
 
જિંદગી અને મોત વચ્ચે ઝઝુમતી આ જિંદગી
અંતિમ શ્વાસે જિંદગીને પામતી આ જિંદગી
૧૫.૬.૨૦૦૭,  શુક્રવાર,  અમદાવાદ.