શબ્દશઃ

મેહુલો વરસ્યો ને આંખમાં ગુલાબ,મોગરો,ચંપો ઊગવા લાગ્યાં . 
ઘરની પાસે જ નર્સરી છે તો પગ સીધા ત્યાં ઊપડ્યાં.
જાતજાતનાં અને ભાતભાતનાં છોડ – જાણે કુદરતે ફુલોની રંગોળી કરી.
કેટકેટલાંય છોડ,વેલા અને બોન્સાઈ ગાડીમાં સમાય એટલાં અને
ખિસ્સાને પોષાય એટલાં લઈને ઘરે આવી.

આવતાવેંત, પહેલાં તો જૂના છોડ અને પેલી મોગરાની વેલી….?!
અરે !! બે વર્ષ થવા આવ્યાં ફુલો જ નથી આવતાં એને ખોદી કાઢ્યાં. 
અને આમ પણ લીમડો તો દિવાલ બનાવવામાં કાપી જ નાંખેલો.
ખાસ્સી જગ્યા થઈ ગઈ છે ત્યાં તો. બધાં નવા રોપા કાળજીપૂર્વક રોપી દીધાં,
અને ફુલોની રંગોળી જાણે મારા આંગણે રચાઈ ગઈ.
બસ,ચાર-છ મહિનામાં તો બધા હવાની લહરખીમાં સુગંધ બની ફેલાઈ જશે.
અને આ કેલેડિયમ તો એના લીલા-ગુલાબી રંગના પાંદડાઓથી
મારા બગીચાને ચાર ચાંદ લગાવી દેશે. ગુલાબ વિદેશી છે સુગંધ ના ગમે -
પણ રુપાળા તો ઘણા લાગશે.
બસ, શમણાં મનમા તો ખીલવા જ માંડેલા ………….
સાંજ થતાં સુધીમાં તો મારા બગીચાએ જાણે નવો જ
અવતાર ધારણ કર્યો. પતંગિયા, ચકલાં, કાબર બધાંયે
પોતાના નવા સાથીઓના આદર-સત્કારમાં લાગી ગયાં.

  
હું આ કાઢી નાંખેલા છોડને – અરે એ જ - 
ગયા વર્ષે ન’તી લાવી ક્રોટોન ….. મને તો એમ કે, 
કેવો ફૂલશે ફાલશે અને મારો બગીચો ભર્યો ભર્યો થઈ જશે !!
પણ જીવાત લાગી ગઈ લાગે છે તો કાઢી નાંખ્યો.
પેલી મોગરાની વેલીની જેમ જ………..

 
પણ મોગરો,ક્રોટોન,લીમડો બધાંયે હસે છે-
પેલા કેલેડિયમ, ગુલાબ અને બોન્સાઈને કહે છે,
“જોજે , બહુ વિશ્વાસ ના કરતો આ માણસ જાતનો,
કદાચ આવતી સાલ તને પણ ફેંકી દેશે અમારી જેમ જ ………..!!!”
 

(વ્યક્તિના સંદર્ભમાં વિચારીએ તો- ?!!)

૭.૧૦.૨૦૦૭,  રવિવાર,  અમદાવાદ.

ગાંધીજીના ત્રણ વાંદરા હતા અવઢવમાં,
આખરે આંખ ખોલીને વાંદરો બોલ્યો,
“ભાઇ, આ જમાનામાં કદી કોઇનું જોવું નહિં !!”

બીજો વાંદરો, તરત મોં પરથી હાથ લઇને બોલ્યો,
“હા,ભાઇ  અને કદી કોઇને કંઇ કહેવું પણ નહિં .”

ત્રીજો વાંદરો કાન પરથી હાથ ખસેડી બોલ્યો,
“સાવ સાચી વાત, કદી કોઇનું સાંભળવું (માનવું) નહિં .”

ગાંધીજીના પૂતળાએ, જોરથી હોઠ ભીડી,
કાન પર હાથ મૂકી, કાયમ માટે આંખો મીંચી દીધી……..!!!

૨૦.૯.૨૦૦૭,  ગુરુવાર,   અમદાવાદ.

સહેજ કંકુ,થોડાં ચોખા અને બે-ત્રણ રાખડી.
(ખબર નહિઁ એને કેવી ગમે?) કાગળમાં વળી ચાર-પાંચ
લીટી લખી પણ કાઢ્યું. ફટાફટ બધું કવરમાં બીડી,
post-officeમાં જઇ letter-boxમાં કવર નાંખ્યું.
અને અચાનક કોઇએ મારો હાથ પક્ડ્યો.

“અરે… ઊભી તો રહે, એવી તો શી ઉતાવળ છે?
રાખડી તો બાંધતી જા…. કેમ, ભૂલી ગઇને,
મોં પણ મીઠું ના કરાવ્યું ?! ok, ok, પણ તારી gift તો !!
ક્યાંય નથી ગયો હું,અહીં જ તો છું,તારા દિલમાં….
તારી આંખોમાં………”

પણ કહી દીધું મેં એને,”જા…. નથી બાંધવાની
તને રાખડી. નાનો હતો ત્યારથી અંચઇ કરતો,
તો હજુ પણ….
દર વરસે કહે છે,કે આ બળેવ પર આવીશ અને
આવતો જ નથી. હા, ક્યાંય નથી ગયો તું,
અને તો પણ રોજ શોધું છું તને-
તારા અસ્તવ્યસ્ત રહેતાં પુસ્તકોની વચ્ચે,
જે કેદ છે તારા કબાટમાં બે વરસથી……
તારી જૂની સાયકલ રો…જ પપ્પા લૂછે છે.

અને મમ્મી તો-
હા વસે છે, તું એની આંખોમાં પણ પછી રોજ,
આંસુ બનીને ટપકે છે.ક્યારેક મળી જાય છે તું મને,
પેલા ટેડીબેરની આંખમાંથી ડોકિયાં કરતાં આપણાં
બાળપણમાં અને એને વ્હાલ કરતાં કરતાં પાછો
યાદ આવે છે તું આંસુ બનીને……..
૨૫.૮.૨૦૦૭, શનિવાર, અમદાવાદ.