શબ્દશઃ

સૂર્યોદયથી સૂર્યાસ્ત સુધી હાંફતી આ જિંદગી
કદીક મધ્યાહ્ને શ્વાસ લેવા મથતી આ જિંદગી
 
વસંતમાં વૈશાખી વાયરે બળબળતી આ જિંદગી
કદીક પાનખરે વસંત જેમ પાંગરતી આ જિંદગી
 
શબ્દોની આંટીઘૂંટીમાં શોરબકોર કરતી આ જિંદગી
કદીક ગુલ્મહોરની ડાળીએ ટહુકતી આ જિંદગી
 
મૂશળધાર વરસાદે ભીઁજાતી,તરસી આ જિંદગી
કદીક મૃગજળે પ્યાસ બૂઝવતી આ જિંદગી
 
કિનારે આવી મોજાં જેમ અટવાતી આ જિંદગી
કદીક મઝધારે મંઝિલને શોધતી આ જિંદગી
 
જિંદગી અને મોત વચ્ચે ઝઝુમતી આ જિંદગી
અંતિમ શ્વાસે જિંદગીને પામતી આ જિંદગી
૧૫.૬.૨૦૦૭,  શુક્રવાર,  અમદાવાદ.

મોજાંની એક થપાટે,
ભૂંસાઇ જાતાં છો ને પગલાં રેત મહીં;

હાથમાં હાથ પરોવી,
પગલે પગલું મિલાવી કંડારી કેડી,

મળે ના શું ક્યાંક
કો’ક સડકને અને પછી મંઝિલને ?!
૧૫.૯.૨૦૦૭,  શનિવાર,  અમદાવાદ.

પડઘો તુજ
લાગણીનો જ
મુજ અંતરે,તુજ
દર્પણ છેક
જ શું ધૂંધળું?!

મન દર્પણ જેવું હોય છે, તો એ આટલું અસ્પષ્ટ શાને રાખવું ?

૧૫.૯.૨૦૦૭,  શનિવાર,   અમદાવાદ.

સરકી જતી
હાથતાળી દેતી’ક
જોને જિઁદગી !

૧૧.૯.૨૦૦૭,   મંગળવાર,   અમદાવાદ.

મોહે નટખટ કહાન સતાય (૨)
ગોકુલ છોડ્યો બહુત સતાય - મોહે નટખટ.

પનિયા ભરનકો આજ ગઇ,
બાંસુરી તોરી કહીં ના સુનાઇ - મોહે નટખટ.

બહુત કિન્હીઁ મખ્ખન બનાઇ,
ચોરી ચોરી કાહે ન ખાય - મોહે નટખટ.

સાંજ પડે ગૈયા ઘર આય,
તોરી આહટ ભી ના સુનાઇ - મોહે નટખટ.

૮.૯.૨૦૦૭,  શનિવાર,  અમદાવાદ.

નટખટ કાનુડો રાધાને ઘણું કનડતો

પણ ગોકુળ છોડીને જતો રહે છે પછી

રાધાને કેટલી સતાવે છે તેની યાદો ?!!!

સૂવા દે એને આ કાળમીંઢ પથ્થરો નીચે

કારણ એ જાગશે તો-

જાણી જશે કે,

એનાં અસ્થિ-વિસર્જનની સાથે જ,

‘સત્યનાં પ્રયોગો’નું પણ વિસર્જન થઇ ચૂક્યું છે.

એ જાણી જશે

એની જન્મતિથિ-પુણ્યતિથિ પર

એકઠાં થતાં એ શ્વેત ખાદી વસ્ત્રોધારી

નેતાઓનું રાજકારણ પણ
અને પછી રોજે રોજ સળગશે એ,

એની સમાધિ પર પ્રજ્વલ્લિત અખંડ જ્યોત સમ…..

ગોડસે પણ બોલી ઉઠશે કે,

‘હે રામ!’ આ ગાંધી મને ક્યાં નડતો હતો ?!!

૩૧.૮.૨૦૦૭,   શુક્રવાર,   દિલ્હી.

થઇ અળગી
વેલી, ને ઉઝરડાં
ના શું તરુને ?!!

નમણી, નાજુક વેલી અલગ થાય છે વૃક્ષથી,
વૃક્ષનાં થડ પર નહિં તો દિલ પર તો જરુર ઉઝરડાં પડ્યાં હશે !!

૩૧.૮.૨૦૦૭,  શુક્રવાર,  દિલ્હી.

ક્ષર અક્ષરનો ભેદ હું શું જાણું નિરક્ષર ??

પણ હૃદય શોધે છે,
 
નિર્ગુણ,નિરાકાર,ચૈતન્ય સ્વરૂપ પરમ તત્ત્વને,

એ જડ પથ્થરોમાં-

જે આવિર્ભાવ કરે છે

મનુષ્યની આસ્થા,આસ્તિકતા,આદર

એ પરમ તત્ત્વ પરત્વે…….

તો નાનકડો એક વિરામ,
(૨૯.૮.૨૦૦૭ - ૩.૯.૨૦૦૭)

www.akshardham.com
પામીશ એ ચોક્કસ વ્હેંચીશ શબ્દશ:
 

વસી આંખોમાં,
વહે તું નિરંતર
પછી અશ્રુમાં.

વસી ગયો તું દિલમાં અને પછી તો આંખોમાં
પણ આ શું આંસુ બનીને જ તારી યાદ આવે, એમ કેમ ?

૨૭.૮.૨૦૦૭, સોમવાર, અમદાવાદ.

સહેજ કંકુ,થોડાં ચોખા અને બે-ત્રણ રાખડી.
(ખબર નહિઁ એને કેવી ગમે?) કાગળમાં વળી ચાર-પાંચ
લીટી લખી પણ કાઢ્યું. ફટાફટ બધું કવરમાં બીડી,
post-officeમાં જઇ letter-boxમાં કવર નાંખ્યું.
અને અચાનક કોઇએ મારો હાથ પક્ડ્યો.

“અરે… ઊભી તો રહે, એવી તો શી ઉતાવળ છે?
રાખડી તો બાંધતી જા…. કેમ, ભૂલી ગઇને,
મોં પણ મીઠું ના કરાવ્યું ?! ok, ok, પણ તારી gift તો !!
ક્યાંય નથી ગયો હું,અહીં જ તો છું,તારા દિલમાં….
તારી આંખોમાં………”

પણ કહી દીધું મેં એને,”જા…. નથી બાંધવાની
તને રાખડી. નાનો હતો ત્યારથી અંચઇ કરતો,
તો હજુ પણ….
દર વરસે કહે છે,કે આ બળેવ પર આવીશ અને
આવતો જ નથી. હા, ક્યાંય નથી ગયો તું,
અને તો પણ રોજ શોધું છું તને-
તારા અસ્તવ્યસ્ત રહેતાં પુસ્તકોની વચ્ચે,
જે કેદ છે તારા કબાટમાં બે વરસથી……
તારી જૂની સાયકલ રો…જ પપ્પા લૂછે છે.

અને મમ્મી તો-
હા વસે છે, તું એની આંખોમાં પણ પછી રોજ,
આંસુ બનીને ટપકે છે.ક્યારેક મળી જાય છે તું મને,
પેલા ટેડીબેરની આંખમાંથી ડોકિયાં કરતાં આપણાં
બાળપણમાં અને એને વ્હાલ કરતાં કરતાં પાછો
યાદ આવે છે તું આંસુ બનીને……..
૨૫.૮.૨૦૦૭, શનિવાર, અમદાવાદ.